SMURF, w tym FTM, czyli diagnoza i terapia wad wymowy w ujęciu Strategicznej metody usprawniania realizacji fonemów wraz z Fizjologiczną terapią miofunkcjonalną.

1. Dwa ujęcia dyslalii w polskiej logopedii: tradycyjne i nowe.

2. Niedostatki tradycyjnego trójfazowego modelu terapii dyslalii.

3. SMURF a terapia tradycyjna. Efekt domina i samoregulacja.

4. Od krzyku do głoski w wyrazie niosącym znaczenie.

5. Biomechaniczna baza artykulacji. Prototypy biomechaniczne czynności prymarnych.

6. Prototypy biomechaniczne czynności prymarnych a system fonemowo-fonetyczny języka polskiego.

7. Diagnoza zaburzeń realizacji fonemów.

– Podział na substytucje i deformacje – pozór prostoty czy ograniczenie?

– Analityczno-fonetyczna metoda badania realizacji fonemów.

Ćwiczenia praktyczne: badanie artykulacji jednego lub kilku uczestników z wykorzystaniem metody słuchowo-wzrokowo-czuciowo-eksperymentalnej.

8. Główne przyczyny nienormatywnej realizacji fonemów i patomechanizm najczęstszych zaburzeń realizacji fonemów.

Ćwiczenia praktyczne: ocena wędzidełka języka, zgryzu, podniebienia, migdałków podniebiennych, stawu skroniowo-żuchwowego, połykania, żucia,

oddychania, parafunkcji zwarciowych i niezwarciowych.

9. Usprawnianie realizacji fonemów jako procedura postępowania logopedycznego.

– Procedura a metoda i strategia.

– Podstawy terapii zaburzeń realizacji fonemów w ujęciu strategicznym.

– Wywoływanie głosek – termin metaforyczny czy dosłowny?

– Analityczne i syntetyczne podejście do wywoływania głosek.

10. Kroki, metody i strategie usprawniania realizacji fonemów.

– Konstruowanie przedpola artykulacji, w tym m.in. w tym m.in. nauka

oddychania i połykania w przypadku dzieci od 4 roku życia.

– Wybór sekwencji terapii głosek: rozwojowej lub terapeutycznej, w tym m.in. w przypadku seplenienia międzyzębowego, bocznego, dorsalnego,

nosowania, mowy bezdźwięcznej, itd.

– Przygotowanie do usprawniania realizacji fonemu z wykorzystaniem strategii warunków progowych. Rewizja ćwiczeń warg, języka, ruchomości

żuchwy.

– Wywoływanie głoski, w tym wybór ramy i metody wywoływania głoski w zależności od objawu i przyczyny zaburzeń.

– Aktywizacja głoski w większej strukturze.

– Polaryzacja głoski.

– Wprowadzanie głoski do mowy potocznej.

Ćwiczenia praktyczne: wywoływanie głosek.

11. Metody walidacji( test teoretyczny, analiza dowodów i deklaracji uczestnika potwierdzająca umiejętność doboru metod diagnozy i terapii).

Skrypt szkoleniowy, notes, lusterko logopedyczne, rękawiczki.